Διαλογισμοί της Πέτρας: μια εγκατάσταση (μέρος β’).


“Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε πέτρα κελεύει”. Δεν είναι κάθε μέρα του Αη-Γιαννιού, αγαπητοί κι αγαπητές μου, να έχουμε εφεύρει την ψυχική αυτοκίνηση και να πατάμε γκάζια καθημερινώς… Κάθεται μερικές φορές το οικοσύστημα, κι απ΄το Ζενίθ πατώνουμε αυτομάτως στο Ναδίρ, και παρακάτω, και πολύ πιο παρακάτω. Το θέμα είναι, να μπορούμε μετά να παλινορθωνόμαστε, και να στεκόμαστε ξανά στα δυο μας πόδια! Ε, κάτι τέτοια λέγαμε τακτοποιώντας πολύχρωμα φορεματάκια στα κουτάκια τους, και τα κουτάκια ύστερα μέσα στις μεγάλες ταξιδιωτικές βαλίτσες της πριγκιπέσσας Σαραμικροσκοπικούλας – γιατί με τις εκθέσεις και τα έτερα καμώματα είχε γεμίσει ο τόπος με πολλή αναταραχή που, ναι μεν είναι περίφημη κατάσταση, αλλά μέσα στο σπίτι μου το ίδιο εγώ πια δε μπορούσα να πατήσω κι έπρεπε να κυκλοφορώ σαν το γατί, ανάμεσα από της κούκλας τα προικιά και τα συμπράγκαλα. Σε όποιον δε δίνει ο Θεός παιδιά, δίνει ο διάβολος ανίψια – αυτό λέγεται ευρέως. Να συμπληρώσουμε, παρακαλώ: ότι και σε όσους δεν έδωσε ο διάβολος ανίψια, έδωσε μάλλον ο Θεός κάτι κουκλιά! Διότι, εάν δεν είχα τη Λεγάμενη, πώς, ερωτώ, θα είχα τρόπο να κάνω φορεσιές αλχημικές (και δη δεκάποντες); Είχαμε, απ΄ότι που θυμάμαι, απομείνει στη φορεσιά νούμερο 6, απ’ τις προάλλες. Έ, ας βαδίσουμε με βήμα αποφασιστικό προς τις επόμενες, κάνοντας όμως μία στάση να συνδέσουμε τα προηγούμενα μ’ αυτά που έρχονται μετά – ως ακολούθως!

regine2

“Viriditas”: Τα χρώματα κατέχουν τη σοφία – λευκή κορνίζα με ασημένια ανατριχίλα – η επιθυμία του χρυσού να τελειοπραγματωθεί, είναι αυτό που βρίσκεται στο κέντρο του αλχημικού φιλιού, του ερμητικού.

Όπως θυμάστε, στην αριστερή μεριά υπήρχε μία κορνιζωμένη επεξήγηση: από εκεί θα ξεκινούσε η περιήγηση, και θα τελείωνε στην ακριβώς απέναντι μεριά με το κουτάκι για τα σχόλια κι εντυπώσεις.

comments

“Meditationen eines Steines” (The Stone Meditations/ Διαλογισμοί της Πέτρας). Η σωστή γερμανική γενική με βοήθεια της φίλης Μ.Λ. – τα γραμματόσημα εικονίζουν την κεφαλή του Ερμή και τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά (το δεύτερο, δώρο της Ε., και το οποίο σχετίζεται με τα εκθέματα της δωδέκατης γυάλινης προθήκης που θα αναφερθεί εν ευθέτω).

Τα σχόλια που θα είχαν αφεθεί με τη μορφή γραπτών κι αποδειγμένα υπαρκτών θα ήτανε ελάχιστα – θα υπήρχαν όμως συζητήσεις, μικρές αναφορές σε παιδικές και μισοξεχασμένες αναμνήσεις – μια αύρα από το ανείπωτο, το φευγαλέο, η φρισόν κάποιας συγκίνησης: κάποια παλιότερη και υψηλότατα ιστάμενη προϊσταμένη (τώρα πλέον συνταξιούχος) θα ερχότανε ν’ αγγίξει ένα φόρεμα σε χρώμα χτυπητό πορτοκαλί, που επάνω του ήτανε κεντημένη η ετικέτα μιας πολύ παλιάς κουβέρτας (“Μα τις θυμάμαι, από πολύ παλιά, είχαμε μία τέτοια όταν ήμουνα μικρή”, θα είχε πει με βλέμμα ονειροπόλο και με ντροπαλά ίχνη νοσταλγίας και θαυμασμού). Κάποια άλλη κυρία μου επεσήμανε ότι στα νότια της Γαλλίας όπου πάει για διακοπές, σε πάγκους στις αγορές πουλάνε φορέματα για κορίτσια, και ίδια φορεματάκια για τις κούκλες τους – και πως θα έκανα χρυσές δουλειές, και ότι θα ήθελε να μου φέρει ένα φορεματάκι από τη Γαλλία, να το έχω. Δε θα γίνει, φυσικά, γιατί δεν ανταλλάξαμε διευθύνσεις – αλλά και μόνο το χαμόγελό της και η πίστη της στην εμπορική επιτυχία της ραπτικής μου, με έκανε να χαμογελάσω με πολύ μεγάλο κέφι! Μιλώντας για ραπτική, μου έγινε η ερώτηση πώς κι άραγε ενδιαφέρομαι για την Αλχημεία, τι σχέση έχω με αυτά, όντας Ράπτρια; (Δε γνωρίζω, θα ήθελα να πω – αλλά δεν είπα.) Μια άλλη κυρία πάλι, θυμήθηκε δυο αναμνήσεις – της ήρθαν μαζί, μέσα από το οπτικό ερέθισμα των φορεμάτων. Είναι τώρα γύρω στα 65, θυμήθηκε μια φίλη της παιδική που είχε μια κούκλα, και που εκείνη με τη σειρά της είχε μια βαλίτσα με προικιά, από κάποια παλιότερη εποχή περισωσμένα. Η ίδια αυτή φίλη είχε μια μαμά που έψηνε ψωμί στο οποίο μέσα έβαζε ζάχαρη και κανέλα, και η ανάμνηση της μυρωδιάς και της γεύσης, όπως και η ανάμνηση των υφασμάτων και της βαλίτσας εκείνης της κούκλας, την έκαναν (μου είπε) να νιώσει λίγο σα να ξανάβρισκε έναν παλιό παράδεισο. Τώρα, μπορώ να προχωρήσω στην παρουσίαση των έξη επόμενων προθηκών, φωτογραφικά: άλλοτε με φωτογραφίες λεπτομέρειας, άλλοτε με φωτογραφίες ολομέρειας – ιδού!

7

7: “Separatio” – οι υπόγειες διαδρομές των μυρμηγκιών…

8

8: “Conjunctio” – ή αλλιώς, το Οκτώ της Αιώνιας Ζωής (στις δικές μου αλχημείες έχει ένα ιδιαίτερο λόγο ύπαρξης – και εντελώς συμπτωματικά, πίσω από αυτήν την προθήκη, εντόπισε η Ε. ένα ελάχιστότατο και μικροσκοποκότατο ζαράκι, ακουμπισμένο στο γείσο του παρθύρου, πίσω και δεξιά. Φυσικά, το πήρα μαζί μου φεύγοντας, τι θα κάναμε χωρίς τα μαγικά ομπζέ τρουβέ!).

9

9, “Putrefactio in Sulphur”, ο Κολασμός στο Σούλφουρο, το κιτρινόθειαφο κι η Αλχημεία εν Δράσει: εκεί που το Μέσα γίνεται Έξω, και το Αντίστροφο – τα ροζ παπούτσια της φωτογράφου.

γτμοριο

Τρίτο Τεταρτημόριο Φορεμάτων

10

10, “Solutio Sulphuris Corporalis” – ποια άραγε να είναι η Λύση της Θειούχας μας Ενσάρκωσης;

11

11. “Solutio Sulphuris Luminis “: Ενδέκατη Διαδικασία στο Μέγα Έργο, η τελευταία πριν το τέλος – ή μήπως όχι;

12

12: “Fermentatio in Elixer” – θα έλεγε κανείς ότι η ζύμωσή μας επιτεύχθηκε – αλλά το τέλος είναι πάντοτε και μια άλλη αρχή…

Στην τελευταία από τις δώδεκα προθήκες δε θα υπήρχε πια φορεματάκι – αλλά εκείνο το καπέλο απ΄το Πάσχα, όταν η Σάρα βόλταρε μέσα σε κήπο πράσινο ψάχνοντας τα δωράκια των λαγών… και μία πέτρα κόκκινη, από το μοναστήρι της Αγίας Κατερίνας Σιναΐτισσας, που ήταν προσφορά από την Ε., στο ευγενές άθλημα της μικροτεχνοαλχημείας και εγκατάστασης! Έτσι λοιπόν, πέτρα και καπελάκι μες στο πιατάκι με λουλούδια ζωγραφιές, αυτό θα ήτανε το Έργο το Δωδέκατο… αλλά, όπως το ξέρουν οι αλχημιστές ανά τον κόσμο, δε γίνεται ποτέ να υπάρχει τέτοια απλότητα σε ένα εγχείρημα που ασχολείται με μαγείες και προσφορές… Έτσι λοιπόν, το καπελάκι είχε τη δική του επιγραφή, όπως άλλωστε και η κόκκινή μας πέτρα – και, αντιγράφω: το καπελάκι, 13 (τυχερό δεκατριάρι!) – “Multiplicatio in Virtute” δηλαδή Πολλαπλασιασμός των Αρετών – κι η η πέτρα μας, ευχή για την αφύπνιση κι άλλων πετρών, και Πέτρων, κι άλλου κόσμου – γιατί η κάθε πέτρα έχει το όνομά της – άλλες τις λένε Εγκλαντίνα, άλλες Σάρα, άλλες ας πούμε πως τις λένε και Μιχάλη, Μανώλη, Γιάννη, Ερνεστίνα, Κλεμεντίνα, Δανάη κι Αγάθη, ίσως κι όλας Μαριάνθη, Χριστίνα, Μαίρη, Ματτ, Μπάρρυ και Λίζυ, και Σουλεϊμάν, Μαρίζα, Λεϊλά – και πάει έτσι λέγοντας, κι αυτό μας οδηγεί στην τελική (για το επίτευγμα το τωρινό) διαδικασία, που είναι η Multiplicatio in Quantitate, που πάει να πει Πολλαπλασιασμός Ποσοτικός.

φη

Το πιάτο στο οποίο είχαν αφεθεί οι κάρτες γα μια πιθανή ανατροφοδότηση, θα παρηχούσε το πιάτο της Δωδέκατης Προθήκης – Και μια και λέμε για Ποσοτισμούς, ήταν εντέλει τρεις αυτές οι κάρτες που μου άφησαν, οι άνθρωποι είναι πολύ ντροπαλεμένοι όταν γράφουν (όπως φαίνεται!).

Αντιγράφω τα δύο από τα σχόλια, αφού το πρώτο έχει ήδη συμπεριληφθεί στην προηγούμενη καταγραφή (ήταν ένα εδάφιο από την Αποκάλυψη Ιωάννου).

Αγαπητή Ολβία, τι όμορφα φορέματα! Και πόσο ταιριάζουν με τη διαλεξη, εκτιμώ πολύ τη δουλειά σου. Μ.Μ.

φη2

“Ο Φόβος του Άδειου Χαρτιού”

 

Αξιαγάπητο, λεπτομερές ονειροκλώθημα και δέσιμο εικαστικό. Συνδέει το Έξω με το Μέσα, με τη μαγεία της βελονιάς. Με αγάπη, από τον Μ.

φη3

Ο Τολμηρός Εννενηντάχρονος Σχολιαστής – τόσα Ευχαριστώ!

Και μια τελευταία αναφορά – εκ μέρους της ομιλήτριας: Η δουλειά αυτή παρουσιάζει μια πιθανότητα Θηλυκής Αλχημείας.

Κι αυτό το τελευταίο – από τη μία αλχημίστρια στην άλλη, αναγνώρηση – ήτανε κάτι που (το λέω) με συγκίνησε πολύ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s