“Ο Αυθέντης του Πύργου”: ένα Γοτθικό Ρομάντσο.


Στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μας υπήρχε, μεταξύ άλλων, μια σειρά από δέκα δερματόδετα βιβλία (καφέ με διάφορες χρυσομπορντούρες, πιστεύω ήτανε εκδόσεις της δεκαετίας του ’70). Είχα περάσει ώρες από την παιδική μου ηλικία χωμένη στο κρεβάτι ξεφυλλίζοντας εκείνες τις κάπως σκληρές σελίδες – θυμάμαι ότι η υφή απ΄το χαρτί ήταν μεν μαλακή, μα το χαρτί πρέπει να είχε κάποιο πάχος, κι έτσι εκείνα τα βιβλία ήταν επιτομές μιας λογοτεχνικής βαρύτητας (αφού ήταν ταυτόχρονα κάπως χοντρά, κάπως σκληρά, κάπως λιγάκι ίσως και να στερούνταν σχετικής ευελιξίας) δεν ήτανε το είδος του βιβλίου που σ’ αφήνει να το επεξεργαστείς με την αφή, να το οικιοποιηθείς. Και, αν και εγώ δεν είχα τάσεις να επιθυμώ να τσαλακώσω, να υπογραμμίσω ή εν γένει να φερθώ κάπως σκαιά στους βασικούς φίλους της παιδικής μου ηλικίας, ένιωθα κάποιο μερικό εκνευρισμό απ΄το ότι οι γωνίες του βιβλίου είχανε τη δυνατότητα να αφήνουνε στο δέρμα μου διάφορες κοκκινίλες, αφού συχνά θα τα στερέωνα επάνω μου, γιατί κουράζανε τα χέρια μου έτσι όπως ζύγιζαν πολύ, όντας θεόρατα (σε σχέση με τα κόμιξ, που επίσης με μανία καταβρόχθιζα). Εκείνα τα βιβλία υπάρχουνε ακόμη σε κάποιο σπίτι στο οποίο δεν έχω πρόσβαση (ή, έστω έχω πρόσβαση μονάχα μερική). Θυμάμαι κάποιους απ΄τους τίτλους – και θυμάμαι διάφορες απ΄τις λεπτομέρειές τους, ενώ κάποια άλλα στοιχεία επιμένουνε με πείσμα να διαφεύγουν απ΄τη μνήμη μου. Και για του λόγου το αληθές, τους παραθέτω εδώ (γιατί, ποιός ξέρει;) ίσως κάποιοι να έχουνε κι εκείνοι ενθυμήσεις – ίσως να είχανε ακόμα και ετούτη τη συγκεκριμένη ακόμα έκδοση (που, απ΄ότι έμαθα αργότερα, θα την πουλάγανε μέσω αντιπροσώπου απ΄τις εκδόσεις – των οποίων εκδόσεων δε θυμάμαι όμως ούτε καν το όνομα…). Λοιπόν, αρχίζω – κι ο θεός να ΄ναι βοηθός μου στο εγχείρημα! Για κάποια από εκείνα τα βιβλία θα αναφέρω μόνο τίτλους – και για άλλα, θα αναφέρω και το όνομα συγγραφέως, όπως ήτανε στη ράχη τη δερμάτινη…

Ο μύλος στον Φλος – Τζωρτζ Έλλιοτ/ Το μυστήριο του Έντουιντ Ντρουντ – Κάρολος Ντίκενς/ Ο άνθρωπος με το ξυρισμένο κεφάλι – [……………]/ Οι εξομολογήσεις του Φέλιξ Κρουλ – Τόμας Μαν/ Μπροστά στον καθρέφτη – [……………]/ Η στενή γωνιά – [Σώμερσετ Μωμ]

Αλλοίμονο, δε φαίνεται να τα θυμάμαι όλα πλέον! Αλλά υπάρχουνε, όσα υπήρχανε και τότε – και κάποια άλλη στιγμή πιστεύω ότι θα μπορέσω να εξακριβώσω ό, τι η μνήμη μου αρνείται  τώρα να παραχωρήσει, η μπαμπέσα… Από αυτά, το πιο αγαπημένο μου θα είχε υπάρξει το βιβλίο του Τόμας Μαν: ο Φέλιξ, ήτανε συνονόματος του σκύλου μας, και είχε μια γλώσσα που ήταν φιλική προς το παιδί που είχα υπάρξει: γιατί μέσα σε κείνο το βιβλό υπήρχαν χαρισματικές αναφορές στην παιδική του απατεώνος Φέλιξ Κρουλ την ηλικία, κι υπήχε και μια γλώσσα που ανάδευε τα κύματα υπό το βλέμμα της νεράιδας Λορελάι (έξτρα κυβέ, για όσους από εσάς αναγνωρίζετε τη ζωγραφιά της ετικέτας των κρασιών του πατρός Κρουλ). Συνήθιζα να μασουλάω καραμέλες, ενώ διάβαζα. Αυτές ήταν κάτι λευκοασημιές, ή κάτι ασημοροζέ, επίσης κάτι χρυσοκίτρινες (τις αγοράζαμε από ένα καραμελάδικο στην κεντρική οδό της Πλάκας, την οδό Αδριανού, αν ενθυμούμαι και σωστά – έχω αρχίσει ν’ αμφιβάλλω για τη μνήμη μου εδώ και μια παράγραφο περίπου, μ’ εννοείτε…). Και ήτανε μια ευτυχής στιγμή της συγκυρίας λογοτεχνίας και ζωής “πραγματικής”, όταν θα είχα ανακαλύψει μια σελίδα που θα περιέγραφε εκείνο το καραμελάδικο ακριβώς  (αν και περίπου), μες στις σελίδες του κυρίου Τόμας Μαν. Λίγα χρόνια αργότερα, θα τον ξανάβρισκα στη Βενετία ν’ ανατέμνει ομού θάνατο και έρωτα, και κάποια άλλη ιστορία βιβλική – με τη μαμά του Μωυσή που ήταν κόρη φαραώ και είχε βάλει να σκοτώσουν (αφού θα είχε όμως πρώτα αποκτήσει σαρκικώς ενός καπρίτσιου της το ποθητό κορμί – κι εκείνο το καπρίτσιο της θα ήτανε, αν ζούσε, του καλαθο-ευρεθέντος Μωυσούλη ο μπαμπάς…).

Αυτό είναι το πρόβλημα με τις λογοτεχνίες: μας παίρνουν και μας πάνε σε περίπατους, επιθυμούν από εμάς ν’ ακολουθήσουμε τις σκέψεις, να εφεύρουμε εκλεκτικές συγγένειες και σόγια! Ε, για να μην πολυλογώ, έμαθα διάφορα από εκείνη εκεί τη δερματόδετη σειρά… Όπως, ας πούμε, πως γινόταν να πεθάνει ο συγγραφέας χωρίς να έχει καν τελειώσει το μυθιστόρημα που έγραφε: ούτε ο Φελιξ Κρουλ, ούτε ο Έντουιντ Ντρουντ θα είχαν καταλήξει σ’ ένα τέλος. Αλλά κι ο Τόμας Μαν, κι ο Ντίκενς θα τα κλείνανε τα μάτια τους αφήνοντάς με μες στα κρύα του λουτρού τους. Αυτό, είναι μια βάρβαρη υπόθεση, αλλά οφείλει ο αναγνώστης να αποδέχεται την αποχώρηση που έρχεται απρόβλεπτη (όπως μες στα βιβλία, έτσι κι έξω στη ζωή – όπως εν ουρανώ, και επί της γης – και ο μακρόκοσμος διέπεται από νόμους που ορίζουν το μικρόκοσμο, και δε μιλώ εδώ απλώς αλχημικά).

Λοιπόν, σ’ αυτό το όμορφο κολιέ των δερματόδετων (σ’ αυτή τη θαλερή οδοντοστοιχία, ούτως ειπείν) θα εμφανιζόταν εν καιρώ ένα κενό, το οποίο θα κατέτρωγε τη σκέψη μου – δε μου αρέσουν τα κενά, είναι αντίθετα στην αίσθηση που έχω για την τάξη – μα υπάρχουν. Το δε συγκεκριμένο, είχε έναν τίτλο που μου σύγχιζε το νου τον παιδικό μου, αν και ως ανάγνωσμα ήτανε μάλλον φιλικό προς ανηλίκους, ή έστω, φιλικό προς την ανήλικη που είχα εγώ υπάρξει. Επιγραφόταν με το όνομα “Ο Αυθέντης του Πύργου” – και αυτό με έκανε να σκέφτομαι αν έχουν οι Αφέντες Αυθεντία – ή τέλος πάντων τί να ήτανε εκείνος ο Αυθέντης; Και η κυρία που το είχε γράψει ήταν μια κυρία Βικτώρια Χολτ. Τώρα, το θέμα είναι ότι ίσως και να είχε μια ελαφριά ομοιότητα με τα ΒΙ(βλία) ΠΕΡ(ιπτέρου) της τάξεως των Νόρα – αλλά και πάλι, δε θα ήταν τόσο ανεκδιήγητα παρηγορητικό – είχε κάποιες ιδιαιτερότητες στο ύφος, κάτι που έλαμπε σαν ζοφερό πετράδι, ακατέργαστο. Η ηρωΐδα, ας πούμε, ήταν συντηρήτρια έργων ζωγραφικής. Υπήρχε μνεία για ένα σμαραγδένιο περιδέραιο που άστραφτε. Υπήρχε κάτι που θα θύμιζε τις αδερφές Μπροντέ, ενδεχομένως. Και είχε εκδοθεί με αξιόλογη παρέα και συντροφία – τους προαναφερόμενους κλασσικούς συγγραφείς σα γκαραντί του. Και δεν το είχα πια στην κατοχή μου, και μου έλειπε – γιατί θα ήθελα να το ξανακοιτάξω ως ενήλικας, και να χαμογελάσω με τα ίχνη κάποιας παρωχημένης τρυφερότητας απέναντι στην αναγνώστρια που ήμουν, ως παιδίσκη.

Eleanor_HibbertΚαι, πώς τα φέρνει η ζωή! Μόλις πριν από κάποιες μέρες, θα αναλάμβανα ένα μικρό προσκύνημα στην κάμαρα που έγραφαν τις νύχτες και τα απογεύματά τους οι Μπροντέ! Και σε μια διανυκτέρευση κατά τη διάρκεια της προσκυνητικής μου εκδρομής, θα είχε τύχει να βρεθώ να καταλύω σε έναν πύργο (σχετικώς) που θα τον είχαν μετατρέψει σε μικρό ξενοδοχείο μιας φιλοξενικής παραμονής – και τί θα έβρισκα μέσα στα αφημένα εκεί βιβλία (σαν είδος μιας δανειστικής/χαριστικής βιβλιοθήκης φανταστείτε το); Για όποιον μάντεψε – μαντέψατε σωστά! Κι έτσι, ξαναξιώθηκα να αποκτήσω το βιβλίο μου, αν και σε ξένη γλώσσα κι όχι πια τη μητρική, αλλά παρέα με μια ανάμνηση από το ρόπτρο που θα είχε η εξώπορτα σ’ εκείνο το, πια γκρεμισμένο, σπίτι που μασούλαγα τις ασημένιες καραμέλες των χρωμάτων (ροζ, άσπρες, και το πράσινο της μέντας – που μόλις φάνηκε στο κέντρο απ΄το βλέμμα της ανάμνησης, γιατί το είχα παραβλέψει και εκείνο).

DSCF3124 (2)Σαν υστερόγραφο: Η Βικτώρια Χολτ είναι ανύπαρκτη – αλλά η Έλινορ Χίμπερτ ήταν υπαρκτή: είχε γεννηθεί την 1 Σεπτεμβρίου του 1906 στο Λονδίνο, και πέθανε στις 18 Ιανουαρίου του 1993 εν πλώ μεταξύ Αθήνας και Πορτ Σαΐντ – το σώμα της αφέθηκε στη θάλασσα, μια τελευταία κατοικία αντάξια των συγγραφέων που υπήρξε. Γιατί η Βικτώρια Χολτ, ήταν απλά ένα από τα οχτώ ψευδώνυμά της – συνολικά θα είχε γράψει γύρω στα 200 βιβλία τα οποία θα περιελάμβαναν διαφορετικά είδη γραφής, κυμαινόμενα από ιστορικά μυθιστορήματα, αισθηματικά, αστυνομικά, εγκληματικά – και ό, τι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου… Γι’ αυτό, αξίζει να υπενθυμίζουμε στους επικριτικούς κριτές μέσα στον εαυτό του αναγνώστη που είμαστε – να μην κρίνουμε τα έρμα τα βιβλία (και τους καημένους συγγραφείς) απ’ τα εξώφυλλα!

JP1

Victoria Holt αλλιώς Jean Plaidy επίσης Philippa Carr ακόμα Eleanor Burford επιπλέον Elbur Ford και Kathleen Kellow ομού Ellalice Tate ή Anna Percival – δηλαδή, όπως σας αρέσει…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s